Premiera filmu została wstrzymana przez Goskino niemal na rok. Cenzorzy uznali realistyczny w założeniu autora obraz za zupełnie niezgodny z radziecką rzeczywistością. W końcu jednak film wszedł na ekrany kin z obawy, że dalsze wstrzymywanie premiery może mieć poważny wpływ na i tak już zły stan zdrowia popularnego twórcy filmowego (zmarł kilka miesięcy po oficjalnej premierze filmu). Nie bez znaczenia był tu głos Leonida Breżniewa, który, podobnie jak wielu mu poprzednich genseków-włodarzy ZSRR, miał zwyczaj oglądać na prywatnych pokazach przedpremierowych najnowsze produkcje radzieckie i zagraniczne. Według słów operatora filmu – Anatolija Zabołockiego – Breżniew niemal zapłakał nad tragicznym losem głównego bohatera. Wiele ze scen filmu i wypowiedzi aktorów zostało jednak wyciętych, przez co sam film został poważnie skrócony.
Dla samego Szukszyna film był obok Pogwarek najważniejszym w jego dorobku artystycznym. Był on bardzo zaangażowany w jego realizację, osobiście budował dekoracje i dobierał rekwizyty. Obraz był również jednym z najszybciej zrealizowanych filmów w historii kina radzieckiego.