Krytycy, uznając fabułę filmu za banalną, zachwycali się jego reżyserią i aktorskimi kreacjami, podkreślając jego autentyzm.
W corocznym plebiscycie czytelników tygodnika Sowietskij ekran film zajął pierwsze miejsce (zdobywając 80 procent głosów).
W Polsce swoją premierę Kalina czerwona miała w lutym 1975 roku na przeglądzie filmowym „Konfrontacje 74", a od września tego samego roku była wyświetlana w kinach. Polscy krytycy (Zbigniew Pitera, Oskar Sobański) uznali film za „wybitne osiągnięcie kina radzieckiego”, będące „wyrazem niepokoju twórcy o człowieka we współczesnym świecie, o jego osobowość, wewnętrzną harmonię i ład moralny”. Jego klimat przyrównywali do duchowej spuścizny poezji Jesienina. „Prawda stworzonej przez niego rzeczywistości zasadza się nie tylko na niezwykłej plastyce opisu, lecz rodzi się również z wewnętrznego ciepła i miłości życia, z jaką autor opowiada o tym, co dobre i złe, małostkowe i wielkoduszne, ciemne i światłe, zachowując między tymi składnikami dbałość o mądrą harmonię, która bywa udziałem tylko talentów niezwykłych” – pisała Bożena Janicka w tygodniku FilmJanicka.... Podkreślano kunszt aktorski Szukszyna, który z „wielkim liryzmem i wyczuciem tragizmu” wcielił się w postać głównego bohatera. W 1975 roku film otrzymał nagrodę tygodnia Film w kategorii najlepszy film zagraniczny.