8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 75. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. W tym czasie jako oficer rezerwy 17 pułku artylerii polowej został zatrzymany w służbie czynnej. Później został przemianowany na oficera zawodowego i przeniesiony do 3 pułku artylerii ciężkiej w Wilnie na stanowisko dowódcy III dywizjonu. 3 maja 1926 został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 6. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W maju 1927 został przeniesiony do 19 pułku artylerii polowej w Nowej Wlejce na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W styczniu 1931 został przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Wołkowysku. Z dniem 31 sierpnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. Po zwolnieniu z wojska zamieszkał w Wilnie, gdzie działał społecznie w Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny.