Wieś miała wówczas mieszkańców i 5 działek o charakterze wiejskim, a 27 miejskim. Droga prowadząca przez wieś miała kręty przebieg i nigdy nie była publicznym gościńcem. Początkowo zabudowa istniała tylko po jej stronie południowej, a nieregularny przebieg wynikał z narastania na wygonie od połowy XVI wieku nowych gospodarstw zagrodniczych i chałupniczych, zajmujących ulicę poza głównym rzędem zabudowań. Istniejące tu domy długo miały półwiejski charakter. Częściowa regulacja przebiegu ulicy oraz stopniowa zmiana charakteru osady następowała po włączeniu tego obszaru w granice miasta, co miało miejsce w 1868 r. Na bazie drogi przebiegającej przez opisaną wieś powstała ulica o charakterystycznym, krętym przebiegu, uregulowanym tylko częściowo.
Teren pomiędzy ulicą Glinianą a Suchą, Borowską i Gajową nazywany był Polami Stawowymi (Teichäcker). Nazwa ta pochodziła od stawu rybnego istniejącego jeszcze w XVI wieku. Przed włączeniem do miasta tego obszaru wytyczono ulice: Dyrekcyjną, Joannitów i Jana Władysława Dawida, zgodnie z planem Alfreda von Scholtza z 1859 r. Po wspomnianym wyżej włączeniu Glinianek do miasta w 1868 r. rozpoczął się od lat 90. XIX wieku proces powstawania przy ulicy zabudowy o charakterze miejskim.