Pogrzeb odbył się 31 października 1863 we Lwowie. Według austriackiej prasy uczestniczył w nim m.in. Namiestnik Galicji, władze cywilne i wojskowe oraz liczni przedstawiciele ludności rusińskiej i niemieckiej, zaś nie uczestniczyła ludność polska i przedstawiciele Magistratu. Leopold Kuczyński był żonaty z Eugenią (jej rodzice mieszkali w Wiedniu) i miał dwóch niepełnoletnich synów (w 1863 jeden miał 13 lat). Nazajutrz po morderstwie cesarz Franciszek Józef I przyznał wdowie po Kuczyńskim dożywotnią pensję, a każdemu z dzieci zapomogi finansowe do czasu uzyskania pełnoletności. W życiu dorosłym jeden syn Kuczyńskiego – Eugeniusz został dyplomatą, a drugi syn – Oskar został urzędnikiem bankowym w Wiedniu.
Epilog Sprawa morderstwa Kuczyńskiego od początku zyskała rozgłos zarówno w samym Lwowie i Galicji, jak też opisywano ją w niemieckojęzycznej prasie austriackiej. Pomimo zgodnego potępienia zbrodni ze wszystkich stron, w różny sposób przedstawiano możliwe pobudki zmierzające do dokonania zbrodni. Morderstwo Kuczyńskiego wzbudziło na nowo szerzenie na ziemi austriackiej pogłoski o możliwym wprowadzeniu stanu oblężenia w Galicji.