Obydwa od kulonów Burhinus odróżniają liczne cechy budowy ciała, przy czym najbardziej zwraca uwagę masywny dziób. Jest niemalże unikatowy wśród tej części siewkowców, które pożywienia szukają podczas brodzenia w wodzie (ang. wader od wade – „brodzić”; jest to grupa ekologiczna i nie należy kojarzyć jej z rzędem brodzących, którego obecna nazwa to bocianowe). Podobny występuje jedynie u krabożerów (Dromas ardeola) − bocznie spłaszczony, z wyraźnie widocznym podcięciem oraz z dolną linią żuchwy zgiętą pod kątem, nie zaś zaokrągloną. Tak jak i krabożery, kulony wielkodziobe i plażowe żywią się krabami.

W środowisku naukowym raczej osiągnięto konsensus w kwestii granic gatunków kulonów. Paradoksalnie wyjątkiem są kulony Esacus, z których jeden był długo umieszczany w odrębnym rodzaju. Kulona wielkodziobego za podgatunek plażowego uznali na przykład Ripley i Ali (1981)

Morfologia Długość ciała wynosi 49–54 cm, masa – około 790 g. Kulony wielkodziobe cechują się masywną budową, a proporcjami przypominają nieco dropie.