Splątanie nie zanika wraz z odległością – tak przewiduje teoria kwantów.
Sterowalność Ze splątaniem blisko związana jest sterowalność. Załóżmy, że skrętność cząstki A jest splątana ze skrętnością cząstki B. Wtedy wykonanie pomiaru skrętności cząstki A oznacza, że stan cząstki B stał się wartością własną skrętności (którą konkretnie wartością własną można zweryfikować, wykonując następnie pomiary cząstki B). Jeśli wyniki pomiarów (cząstki B, a także cząstki A, gdy to cząstka B ją steruje) mogą być wytłumaczone teorią zmiennych ukrytych lokalnych, to splątany układ określa się jako niesterowalny. W przeciwnym wypadku jedyną możliwą konkluzją jest, że zaszło sterowanie, wykorzystujące nielokalność mechaniki kwantowej. Gdy wyniki pomiarów dotyczące tylko jednej cząstki da się wytłumaczyć teorią zmiennych ukrytych lokalnych, to miało miejsce sterowanie jednostronne (ang. one-way steering).
Paradoks EPR Pojęcie stanu splątanego prowadzi do tzw. paradoksu EPR. Jeśli dwie cząstki tworzące singlet oddalimy od siebie i zmierzymy spin jednej z nich, dostaniemy informację także o spinie tej drugiej.