Kabotyn, odważny, sympatyczny, wysoki, ale bez wdzięku, odznaczał się niezwykłą elegancją, wyglądem wielkiego seigneur, ale w pewnym sensie aktorem Gil-Pérèsem. Dość dyplomatyczny, bardzo ignorancki, bez zamiłowania do rzeczy wartościowych, był pełen „szyku”, który przejawiał się we wszystkich jego dźwiękach, gestach, pozach, a nawet czarnym pasku jego okularów. Celował w sztuce oddawania hołdu kobietom. Panował w Paryżu nad tłumem osobistości z „wielkiego świata”, podobnie jak nad ludźmi bardziej wątpliwymi. Książę z tytułu i książę mody, posiadał tytuły izby parów i konferansjera rewii. mały|Posiadłość Bosona w Valencay
Książę W 1898 r., po śmierci jego ojca Ludwika Napoleona, odziedziczył po nim tytuły książęce, stając się Jego Najjaśniejszą Wysokością, 4. księciem de Talleyrand-Périgord i księciem Żagańskim.
Książę nie szczędził środków na utrzymanie pałacu książęcego w odpowiednim stanie technicznym. W latach 1898–1906 na jego polecenie dokonano wymiany starych fundamentów pałacu na kamienne, a pod korytarzami zbudowano tunele z cegły maszynowej, kryte stropami Kleina.