Ukończył prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Mimo to ze względu na manifestowanie swej polskości władze rosyjskie nie zgadzały się na zatrudnienie go w sądownictwie na terenie Królestwa Polskiego. W związku z tym w 1894 wyjechał w głąb Rosji. Po kilku latach aplikacji został sędzią Sądu Okręgowego w SamarzeRóżne wiadomości, „Gazeta Sądowa Warszawska” nr 18 z 3 maja 1919, s. 175.. Podczas I wojny światowej działacz Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny w Samarze, gdzie był założycielem, a następnie prezesem Domu PolskiegoEugeniusz Szulc, Cmentarze ewangelickie w Warszawie, Warszawa 1989, s. 28.. Po powrocie do kraju sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie (1918–1919). Po odzyskaniu niepodległości wszedł z początkiem 1919 jako radca świecki do pierwszego polskiego Konsystorza Ewangelicko-Augsburskiego w Warszawie wraz z sędzią Jakubem Glassem – prezesem, ks. Superintendentem gen. J. Bursche – wiceprezesem, radcami duchownymi: ks. ks. R. Gundlachem z Łodzi i Aleksandrem Schoeneichem z Lublina, oraz radcą świeckim prof. dr. Józefem BuzkiemDziałalność ks. Biskupa dra J.