Jan Hoffman (ur. 11 czerwca 1906 w Krakowie, zm. 25 października 1995 tamże) – polski pianista, pedagog, profesor i rektor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Krakowie.
Życiorys Urodził się w rodzinie Juliusza i Reginy z Kleinów (ur. 1877)Jakob Jan Hoffman M.J. Minakowski, Genealogia Potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2024-08-12].. Ukończył w 1924 Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. Kształcił się w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego w Krakowie pod kierunkiem m.in. Józefa Śliwińskiego i Wiktora Łabuńskiego, dyplom uzyskał w 1928. Następnie w Berlinie odbył 2-letni (1928–1930) kurs uzupełniający u Egona Petriego, jako jego asystent, jednocześnie dojeżdżając do Lwowa, gdzie pracował jako pedagog w szkole muzycznej Sabiny Kasparek. W latach 1930–1931 w Berlinie studiował teorię i fortepian u Petriego i Hugo Leichtentritta. W latach 1931–1933 był profesorem konserwatorium krakowskiego. Później do wybuchu II wojny światowej w Krakowie udzielał prywatnych lekcji gry na fortepianie, a we Lwowie i Bielsku prowadził kursy dla nauczycieli muzyki.
W czasie wojny przebywał początkowo we Lwowie, gdzie do 1941 był docentem konserwatorium, następnie w Krakowie.