Ignacy Lebel (ur. 25 września 1792 w Grzybowie, zm. 28 marca 1861 w Niekłaniu) – lekarz, wojskowy, urzędnik, literat, uczestnik powstania listopadowego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 25 września 1792 w Grzybowie w powiecie słonimskim . Był synem Wacława i Elżbiety z domu Ignatowicz. Kształcił się na Uniwersytecie Wileńskim. Uzyskał stopień doktora medycyny i chirurgii
Został żołnierzem Wojska Polskiego Królestwa Kongresowego. Około 1822 był lekarzem batalionowym w 1 pułku strzelców pieszych. Od około 1823 sprawował stanowisko sztabslekarza w 5 pułku piechoty liniowej . Około 1828 otrzymał dymisję z tej funkcji.
Po wystąpieniu ze służby wojskowej praktykował jako lekarz w Warszawie. Podczas powstania listopadowego 1831 był lekarzem naczelnym w dwóch szpitalach polowych w Warszawie, w domach: Jasińskiego przy ul. Nowy Świat i Krzemińskiego przy ul. Brackiej. 4 września 1831 został mu nadany Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 2413 „za liczne dowody ofiarności przy doglądaniu chorych i rannych żołnierzy”. Potem był lekarzem Najwyższej Izby Obrachunkowej. Pełnił funkcję wiceprezesa Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności. Był autorem prac w zakresie literatury lekarskiej. Redagował Pamiętnik Towarzystwa Warszawskiego Lekarskiego.