thumb|Dzielnica cmentarna thumb|Grób thumb|Grób Szahr-e Suchte (dosł. „Spalone Miasto”; , šahr-e sūḫte) – stanowisko archeologiczne o powierzchni 150 ha, położone na południowy zachód od miasta Zabol w ostanie Sistan i Beludżystan w południowo-wschodnim Iranie.
W 2014 roku zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Historia „Spalone Miasto” znajdowało się na skrzyżowaniu szlaków handlowych, które przecinały Płaskowyż Irański w epoce brązu. Miasto zbudowane z cegły suszonej założone zostało ok. 3200 roku p.n.e. i było zamieszkałe, przez cztery główne okresy historyczne, do ok. 1800 roku p.n.e.
Pochodzi z czasów pojawienia się na terenie wschodniego Iranu pierwszych społeczeństw cechujących się złożonymi układami społecznymi. W miejscu, w którym założone zostało miasto, w czasach starożytnych znajdowała się delta rzeki Helmand. Prawdopodobną przyczyną opuszczenia miasta były zmiany biegu rzek i zmiany klimatyczne.