Michał Ignacy Kamieński (ur. 1758 w Łęczycy, zm. w 1815 w Roskoszy) – generał dywizji Księstwa Warszawskiego.
Po ukończeniu Korpusu Kadetów w latach 1770–1776, wstąpił 1 września 1777 r. do 5 pułku przedniej straży koronnej w stopniu chorążego. Po przejściu niższych stopni oficerskich awansował na majora w 1789 r. W 1790 r. został podpułkownikiem. W 1792 walczył przeciwko interwencji rosyjskiej. Odznaczył się pod Wiszniopolem, uzyskał awans w 1793 r. na pułkownika 5 pułku przedniej straży i został kawalerem Krzyża Orderu Virtuti Militari. 10 kwietnia 1794 po odznaczeniu się w bitwie pod Szczekocinami awansował na generała majora. Pod Maciejowicami dostał się do niewoli rosyjskiej. Nagrodzony złotą obrączką Ojczyzna Obrońcy Swemu nr 20Gazeta Rządowa, nr 69 11 września 1794 roku, s. 277..
W 1795 dzięki staraniom kolegów odzyskał wolność i osiadł na roli. W 1808 jako generał nadliczbowy pełnił służbę w Sztabie Generalnym armii Księstwa Warszawskiego. W 1809 walczył pod Raszynem, o Zamość, z gen. A. Rożnieckim zajmował Lwów i organizował tam rząd tymczasowy. Dał się wywieść w pole Rosjanom, którzy jako „sprzymierzeńcy” wyparli go z Małopolski Wschodniej. Wobec braku sił do obrony prowadził z nimi wojnę partyzancką.