Leszno, a dla mieszkańców „aryjskiej“ części Warszawy od strony ul. Ogrodowej, przez wyłączoną z getta jezdnię ulicy Białej.

W pierwszych dniach powstania warszawskiego na wschodnim odcinku ulicy (od ulicy Solnej do Żelaznej) zbudowano pięć barykad. W tej części miasta walczyli m.in. żołnierze z oddziału „Leśnik”, którzy zajęli gmach Sądu Grodzkiego. 7 sierpnia 1944 rejon ulicy został opanowany przez nacierających w kierunku Ogrodu Saskiego Niemców, zmuszając powstańców dowodzonych przez Gustawa Billewicza ps. „Sosna“ do wycofania się z gmachu sądów. Niemcy wymordowali wtedy część mieszkańców i podpalili budynki znajdujące się przy ulicy.

Po wojnie fragment miasta, przez który przebiegała ulica, był nazywany Dzikim Zachodem. Większość uszkodzonych XIX-wiecznych kamienic rozebrano i wyburzono relikty zabudowy przemysłowej. Przy ulicy powstały pięciopiętrowe budynki osiedla Mirów zbudowanego według projektu Tadeusza Kossaka w latach 1949–1960 między ulicami: Orlą, al. Świerczewskiego (od 1991 al. „Solidarności”), Żelazną, Chłodną i Elektoralną. Ulica na odcinku od ul. Marchlewskiego (al.