Historia thumb|left|Znak oporu przeciw obowiązkowemu nauczaniu języka szwedzkiego w Finlandii Litera å po raz pierwszy pojawiła się w szwedzkim języku pisanym w roku 1526 w katechizmie Olausa Petriego oraz w przekładzie Nowego Testamentu i była ligaturą liter a i o. W języku duńskim pojawia się od XVIII w. Jako pierwszy oficjalnie zaproponował użycie tej litery Jens Høysgaard, lecz jako pierwszy zaczął jej używać Rasmus Rask w 1820. W 1869 norweska Rada Ortografii Rettskrivningsmøtet zaproponowała użycie tej litery we wszystkich językach skandynawskich w miejsce aa i od tamtej pory stosował ją m.in. Henrik Ibsen. Do alfabetu norweskiego litera została wprowadzona na mocy reformy ortografii w r. 1918, a do duńskiego w 1948 – w obu przypadkach zastępując aa. Duńska reforma ortograficzna miała na celu zdystansowanie pisowni od niemieckiej, toteż wprowadzenie å było tylko jedną ze zmian, oprócz np. wprowadzenia pisowni rzeczowników małą literą.