W 1927 roku hebrajskie wiersze Lusternika ukazały się w antologii wierszy żydowskich Baderech. Lusternik należał do łódzkiej grupy literackiej, publikując wiersze w jidysz na łamach „Łodzier Togblat”, „Najer Folksblat” i „Hajnt”. W 1935 roku ukazał się tomik poetycki Sufat awiw zawierający 47 wierszy napisanych po hebrajsku. W eklektycznej poezji Lusternika można było z jednej strony wyczuć wpływ palestyńsko-hebrajskiego modernizmu Abrahama Szlonskiego, który dążył do czystego symbolizmu, a z drugiej strony inspirację twórczością członków Kwadrygi. Lusternik poruszał tak różnorodne tematy, jak ciężkie warunki życiowe w okresie kryzysu, czy pionierskie działania w Palestynie. Pośród jego wierszy znajdują się także pełne humoru utwory satyryczne nawiązujące do twórczości Juliana Tuwima.

Podczas II wojny światowej Lusternik znalazł się w getcie warszawskim, gdzie udzielał się w Tkumie – tajnym ugrupowaniu syjonistycznym. W 1941 roku przebywał w getcie w Opatowie, gdzie należał do ważnych postaci lokalnego życia i pracował dla Żydowskiej Samopomocy Społecznej. Tam rozmawiał z nim Icchak Cukierman, który bezskutecznie próbował zachęcić Lusternika do stworzenia kibucu, o czym później pisał w swych wspomnieniach. O Lusterniku pisała także Janina Bauman we wspomnieniach Zima o poranku.