W 1934 został profesorem katedry chemii organicznej, w 1935 otrzymał stopień doktora nauk chemicznych, w 1943 został członkiem korepsondentem, a w 1946 członkiem rzeczywistym (akademikiem) Akademii Nauk ZSRR. 17 lipca 1936 został aresztowany i zesłany do Orenburga, w 1939 został zwolniony wskutek interwencji Nikołaja Zielinskiego. Latem 1941 po ataku Niemiec na ZSRR wraz z kadrą naukową został ewakuowany do Kazania, skąd w 1943 powrócił do Moskwy. W 1948 na rok został dziekanem Wydziału Chemicznego Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego. W lutym 1949 został członkiem WKP(b).
31 marca 1949 został ponownie aresztowany i osadzony w więzieniu na Łubiance, następnie skazany na 10 lat łagru; karę odbywał w Norylsku. W 1950 pracował jako chemik w doświadczalnym warsztacie metalurgicznym. W 1953 został zwolniony i zrehabilitowany, ponownie objął funkcję kierownika katedry katalizy organicznej Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, którą pełnił do 1967. Opublikował 1200 prac naukowych, w tym 4 monografie.