Trzecia fala polskiego kina (trzecie kino, Polska Nowa Fala, Kino Młodej Kultury) – niedoprecyzowane czasowo określenie formacji artystycznej w polskiej kinematografii, która wypełniała lukę terminologiczną pomiędzy okresem polskiej szkoły filmowej a kinem moralnego niepokoju. Trzecia fala obejmowała filmowców, którzy naśladowali wzorce francuskiej Nowej Fali (przede wszystkim filmy Jeana-Luca Godarda), portretując zmiany obyczajowe w społeczeństwie polskim oraz nie stroniąc od nowatorskich środków wyrazu.
Nazewnictwo i problemy z klasyfikacją Trzecia fala polskiego kina doczekała się różnych, nierzadko sprzecznych znaczeniowo nazw. Jako pierwsze określenie wyłaniającego się nurtu polscy krytycy sugerowali „Nową Falę” (na wzór francuskiej Nouvelle Vague), jednak pojawiła się ona w znaczeniu pejoratywnym. Dotyczyła bowiem przede wszystkim luźnych obyczajowo filmów Romana Polańskiego (Nóż w wodzie, 1961) i Jerzego Skolimowskiego (scenariusz do Niewinnych czarodziei, 1960, Andrzeja Wajdy; także Rysopis, 1964; Walkower, 1965;