Jako przykłady „kina Młodej Kultury” najczęściej wskazywane są filmy Zanussiego (Struktura kryształu; Życie rodzinne, 1970; Za ścianą, 1971; Iluminacja, 1973) oraz Marka Piwowskiego (Rejs, 1971), ale też Janusza Morgensterna (Trzeba zabić tę miłość, 1972), Andrzeja Kondratiuka (Dziura w ziemi, 1970), Janusza Kondratiuka (Dziewczyny do wzięcia, 1972), Grzegorza Królikiewicza (Na wylot, 1972) oraz Krzysztofa Kieślowskiego (Personel, 1975).
Hauschild przekonuje, że „postulowanie łączności młodych reżyserów przełomu lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, mimo towarzyszących mu kontrowersji, jest jednak uprawnione”. Hauschild argumentuje, że najlepszym terminem mogącym określić formację jest „trzecia fala polskiego kina”, ostatecznie zaproponowana przez samego Gazdę. + Porównanie klasyfikacji twórców do różnych odmian „trzeciej fali”ReżyserPolska Nowa FalaTrzecie kinoKino Młodej KulturyTadeusz KonwickiAndrzej WajdaRoman PolańskiJerzy KawalerowiczJerzy SkolimowskiHenryk KlubaJanusz MajewskiWojciech SolarzAndrzej ŻuławskiWitold LeszczyńskiEdward ŻebrowskiKrzysztof ZanussiMarek PiwowskiJanusz MorgensternAndrzej KondratiukJanusz KondratiukGrzegorz KrólikiewiczKrzysztof Kieślowski