periophthalmicus (Salvadori, 1895) D. l. siberu Chasen & Kloss, 1926 D. l. batakensis (Robinson & Kloss, 1919) D. l. phaedrus (Reichenow, 1904) dziwogon borneański, D. l. stigmatops (Sharpe, 1879)
16. podgatunkiem uznawanym na liście tworzonej przy współpracy autorów HBW z BirdLife International jest D. l. whiteheadi (Dubois, 1901) z Palawanu, pierwotnie opisany w 1890 przez Johna Whiteheada jako Buchanga palawanensis.
Filogeneza Ewolucja i filogeneza dziwogonów była przedmiotem badań Pasquet et al. (2007). Do odtworzenia filogenezy wykorzystano analizę sekwencji dwóch genów wchodzących w skład nDNA oraz dwóch wchodzących w skład mtDNA (ND2 i cytochromu b). Dziwogon popielaty okazał się należeć do kladu, który poza nim i dziwogonem czarnym (D. macrocercus) tworzą gatunki z Afryki i wysp Oceanu Indyjskiego. Wskazuje to na specjację wskutek dyspersji. Prawdopodobnie azjatyccy przodkowie dziwogonów skolonizowali Afrykę około 15 mln lat temu. Ustalono trzy główne momenty, w których następowało różnicowanie się w obrębie Dicruridae. Pierwsze miały miejsce jednocześnie w Azji i Afryce, odpowiednio 11,9 i 13,3 mln lat temu, podczas drugiego – blisko 10,6 mln lat temu – miała miejsce dyspersja z Afryki do Azji. Wówczas powstała populacja, z której oddzieliła się linia rozwojowa dziwogona popielatego.