W grudniu 1916 był wykazany w Szpitalu Rezerwowym w Jarosławiu, a następnie w Stacji Zbornej LP w Przemyślu, skąd został ponownie wysłany do szpitala w Jarosławiu. W wyniku odnowienia rany przebywał na dłuższej kuracji w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku i Nowym Mieście. Od 15 stycznia 1918 służył w Dowództwie Uzupełnień Polskiego Korpusu Posiłkowego w Bolechowie. Tam ukończył Szkołę Podchorążych. Po bitwie pod Rarańczą (15-16 lutego 1918) został internowany w Syhocie Marmaroskim i Koszycach. 30 października 1918 został zwolniony z internowania.
Od 5 listopada 1918 służył w Wojsku Polskim, początkowo jako dowódca plutonu w Baonie Zapasowym 5 pułku piechoty Legionów. 15 lutego 1919 został przeniesiony do 1 Pułku Piechoty Legionów na stanowisko dowódcy plutonu w 3 kompanii karabinów maszynowych. W czerwcu 1920 został ranny w bitwie pod Borodzianką. Od 18 czerwca do 2 września leczył się w szpitalu w Zambrowie. Po rekonwalescencji powrócił do macierzystego pododdziału. Wyróżnił się w walkach pod Lidą 28 września 1920 dowodząc plutonem karabinów maszynowych przydzielonym do 10. kompanii 1 pp Leg. odparł atak jazdy bolszewickiej zadając jej znaczne straty. Za czyn ten odznaczony został po wojnie Orderem Virtuti Militari. Mianowany podporucznikiem z dniem 1 listopada 1920. 1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w 1 pp Leg.