Instytucje centralne i sztaby wojsk łączności thumb|Fragment biura sekcji radiotelegrafii Naczelnego Dowództwa Nadzór organizacyjny nad wojskami łączności sprawował Departament Techniczny Ministerstwa Spraw Wojskowych. W jego składzie znajdowała się Sekcja Elektrotechniczna, kierowana przez mjr. Kazimierza Drewnowskiego, posiadająca między innymi komórki: telegraficzną i telefoniczną. Po reorganizacji MSWojsk., w maju 1919 powstał Departament Techniczno-Komunikacyjny, z szefem płk. Janem Niesiołowskim na czele. Za sprawy merytoryczne odpowiadał Inspektorat Wojsk Łączności, na czele z mjr. Drewnowskim. W skład inspektoratu weszły dowództwa: wojsk telegraficznych z kpt. Tadeuszem Jaworskim, wojsk radiotelegraficznych z kpt. Stanisławem Rymszewiczem i dowództwo pułku łączności. Dowodzenie jednostkami łączności sprawował Sztab Generalny, poprzez Oddział II lub IIIA Służby Łączności. W grudniu 1919 na jego bazie powstało Szefostwo Łączności Naczelnego dowództwa WP, z ppłk. Stefanem Rotarskim na czele. Utworzone zostały też stanowiska szefa łączności frontu, armii i grupy operacyjnej. 5 września 1920 wprowadzono nową organizację wojsk łączności. Utworzono stanowisko szefa Łączności Polowej Sztabu Generalnego ND WP. Został nim ppłk Stefan Rotarski.