Inkubacja w niewoli trwa 24–26 dni. Młode opuszczają gniazdo po wykluciu się wszystkich piskląt. Z wierzchu pokrywa je czekoladowobrązowy puch, jedynie na ciemieniu rdzawopomarańczowy, a od spodu – biały i rdzawy.
Status i zagrożenia IUCN uznaje kiśćca tajwańskiego za gatunek bliski zagrożenia (NT, Near Threatened) nieprzerwanie od 1994 (stan w 2026). BirdLife International uznaje trend liczebności populacji za spadkowy, jednak w powolnym tempie. Dawniej istotnym zagrożeniem był nadmierny odłów, współcześnie polowania nie stanowią tak poważnego problemu. Kiśćcom tajwańskim zagraża jednak wylesianie, które wciąż postępuje poza obszarami chronionymi. Potencjalnie subpopulacje w nich występujące mogą się rozdzielić.
W 1958 szacowano, że w stanie dzikim żyje tylko około 120 osobników. Ochrona i programy reintrodukcji doprowadziły do wzrostu liczebności populacji. Na początku lat 70. XX wieku liczebność populacji oszacowano na 5–10 tysięcy. Współczesne szacunki mówią o 6,5 tysiącach osobników żyjących na terenie Parku Narodowego Yu Shan (obejmującego najwyższy szczyt Tajwanu, Yu Shan), więc całkowita liczebność może być nawet wyższa.