Praca doktorska dotyczyła percepcji samogłosek i naturalnej fonologii w oparciu o kontrastową analizę języka niemieckiego i polskiego (niem. Vokalperzeption und Natürliche Phonologie. Eine kontrastive Untersuchung zum Deutschen und Polnischen). Od stycznia 1987 pełnił funkcję doradcy akademickiego na seminarium dotyczącym filologii słowiańskiej – było to stanowisko dla młodych pracowników naukowych na uniwersytecie w Getyndze, gdzie oficjalnie pełnił obowiązki zarówno dydaktyczne, jak i administracyjne. W latach 1990–1992 był stypendystą Niemieckiej Wspólnoty Badawczej (DFG). W czerwcu 1993 uzyskał habilitację w dziedzinie filologii słowiańskiej ze specjalnością językoznawczą na macierzystej uczelni. Temat rozprawy habilitacyjnej: Konstanten der Kasusvariation: zum Wechsel zwischen Nominativ und Instrumental sowie Akkusativ und Genitiv im Russischen. W 1993 został profesorem slawistyki na Uniwersytecie w Oldenburgu.