W takim ujęciu zostają dwa podgatunki Lophura ignita: L. i. nobilis (P.L. Sclater, 1863) L. i. ignita (Shaw, 1798)
Collar i Prys-Jones (2014) potwierdzili pojawiające się już od końca XIX wieku przypuszczenia i uznali L. i. macartneyi za hybrydę. Wśród 12 obejrzanych przez nich okazów muzealnych przypisywanych do tej formy nie było dwóch pasujących do siebie upierzeniem. Jeden miał wygląd mniej więcej pośredni między kiśćcami ognistymi i czerwonogrzbietymi, ale większość prezentowała mniej wyważone cechy. Ponieważ nie ma cech fenotypowych wyróżniających tę formę i pozwalających na jej pewną identyfikację, nie powinna być ona uznana za reprezentującą jakiś takson. Według autorów brak przejściowości między L. rufa i L. ignita, na którą wskazuje różnorodny wygląd mieszańców, potwierdza przy okazji zasadność uznawania każdego z tych kiśćców za osobny gatunek.
Filogeneza Poniżej przedstawiono kladogram rodzaju Lophura według Stein et al. (2015):