Z kolei kość epiparietalna P3 jest różnie rozwinięta, tworzyć może językowatego kształtu krótki hak bądź też skierowany grzbietowo-bocznie tępy kolec. thumb|left|Czaszka
W 2012 opisano szczątki kolejnego przedstawiciela Ceratopsidae, Xenoceratops z formacji Foremost z kampańskiej Alberty. Początkowo analiza filogenetyczna przeprowadzana przez Ryana, Evansa i Shepherda nie dawała konkluzywnych wyników. Dopiero rezygnacja z cech tradycyjnie uwzględnianych w takiej analizie, wskazanych przez Sampsona et al. w 1997 i oparcie się o zmodyfikowaną macierz danych z pracy Farke et al. opisującej innego centrozauryna z Alberty Spinops pozwoliła na umiejscowienie Xenoceratops na drzewie rodowych Ceratopsidae. Jednakże przeprowadzona w ten sposób analiza wpłynęła także na inne taksony. Centrosaurus brinkmani nie był już taksonem siostrzanym dla Centrosaurus apertus. Był natomiast bliżej spokrewniony ze styrakozaurem. Stosunki te obrazuje przedstawiony przez badaczy kladogram: