Jednostki projektu 918M były kutrami zwalczania okrętów podwodnych zbudowanymi w układzie jednokadłubowca o klasycznej konstrukcji. Jednostki miały długość 28,85 m i szerokość 5,8 m, natomiast ich zanurzenie wynosiło 1,36 m. Wyporność standardowa kutrów wynosiła 85,6 t, normalna 86,88 t, zaś maksymalna 93,03 t. Kadłub jednostek był w całości stalowy, spawany, z poprzecznym układem wiązań. Konstrukcja jednostek zapewnia im możliwość pracy przy 5° w skali Beauforta. Autonomiczność okrętów projektu wynosiła 5 dób. Załoga liczyła 12 oficerów i marynarzy.
Konstrukcja kadłuba dzieliła się na sześć przedziałów wodoszczelnych oddzielonych od siebie za pośrednictwem pięciu grodzi. W pierwszym przedziale od dziobu znajdował się skrajnik dziobowy, skrzynia łańcuchowa oraz magazynek sprzętu bosmańskiego. Do pomieszczenia można było dostać się wyłącznie poprzez właz znajdujący się na pokładzie. W drugim przedziale znajdowało się pomieszczenie mieszkalne dla ośmiu marynarzy oraz podpodłogowy zbiornik słodkiej wody o pojemności 2,2 tony. Przedział trzeci zajmowany był przez pomieszczenie dowódcy okrętu, kabinę dwóch chorążych oraz kabinę dwóch podoficerów. Dodatkowo w przedziale znajdował się magazynek oraz pomieszczenie kompasu żyroskopowego.