Jeszcze w nocy z 26 na 27 stycznia 1945 roku niemiecki lodołamacz rozpruł taflę lodu na linii od Elbląga do Piławy, aby tędy przeprowadzić trzy torpedowceStanisław Achremczyk, Alojzy Szorc: Braniewo, Olsztyn 1995, s. 229.. Dlatego nad torem niezamarzniętej wody zbudowano pod koniec stycznia specjalne, prowizoryczne drewniane mosty. Uchodźcy jednak nie zawsze do nich docierali, gdyż błądząc w nocy i we mgle, gubili się, zamarzali bądź tonęli, gdy załamywał się pod nimi lód. Osłona nocy dawała jednak szansę na przeżycie, gdyż z drugiej strony uniemożliwiała sowieckim pilotom loty, a przez to ostrzał uciekinierów. Natomiast przy dobrej pogodzie radzieckie Wojskowe Siły Powietrzne bombardowały kolumny zaprzęgów konnych i ostrzeliwały je z broni pokładowej. Ludzie ginęli od pocisków albo tonęli w lodowatej wodzie.
Exodus przez Zalew Wiślany trwał do początku marca, kiedy stało się już za ciepło, a lód na Zalewie był zbyt cienki i kruchy. Gdy w marcu lód całkowicie zniknął, Zalew Wiślany stał się wielką mogiłą, kryjącą w swych wodach tysiące ludzi oraz zaprzęgi konne z wozami wraz z dobytkiem uchodźców.