Geogaddi ma nieco mniej melodyjności i w rezultacie brzmi trochę mniej jak trip-hop do bajek, a bardziej jak lekko eksperymentalna, ale wyraziście zrealizowana muzyka elektroniczna, którą jest”.
Równie wysoko ocenił Gegaddi Mark Richardson z magazynu Pitchfork dając mu 8.6 punktu na 10. Recenzent skupił się na tym, co różniło ten album od wcześniejszych wydawnictw zespołu. Zauważył zmianę jego nastroju. Wprawdzie tematyka albumu to dzieciństwo i nostalgia, ale klimat albumu był „o ton mroczniejszy niż na poprzednich wydawnictwach, i stosunkowo napięty, z zauważalnym wątkiem paranoi”. Na Geogaddi Boards of Canada „zastąpili ciszę dronem, a wzorcowe taśmy nasycone są maszynowymi dźwiękami zrealizowanymi przez duet”. Przykładem różnic w stosunku do wcześniejszych wydawnictw były, według recenzenta, takie utwory jak: „Julie and Candy” („wirujące klaustrofobiczne wiatry”), „Dawn Chorus” („groźne fale sprzężenia zwrotnego hamujące rytm [utworu]”), 'The Devil Is in the Details” („samotne, odizolowane Nuno Cannavarro-izmy”). Przykładem nowego, mroczniejszego nurtu są według niego takie utwory jak: „Gyroscope' (z „miażdżącym, zmechanizowanym loopem perkusyjnym”) oraz „Alpha and Omega” (w którym „dźwięki tabli mieszają się z wielowarstwową perkusją, nadając [utworowi] intrygujące wrażenie żywego zespołu”).