Kazimierz Konowrocki jako wikariusz pracował w parafiach: Zduny (1943-1945), Kiernozia (1945-1946), Legionowo i Sochaczew (1946 – były to chwilowe zastępstwa), Raszyn (1946-1950), Jadów (1950 – zastępstwo przez 3 miesiące), Warszawa-Żoliborz parafia św. Stanisława Kostki (1950-1954), parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus (1954-1958). W tym czasie w roku 1950 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, otrzymał magisterium z teologii na wydziale Prawa Kanonicznego.
Od roku 1958 do 1969 był proboszczem parafii Jeziórke i wicedziekanem dekanatu grójeckiego i wtedy otrzymał od prymasa Stefana Wyszyńskiego tytuł kanonika – przywilej noszenia rokiety i mantoletu. W czerwcu 1968 obchodził uroczyście Jubileusz 25-lecia święceń kapłańskich. W okresie jego proboszczowania została przebudowana dzwonnica, odlano trzy nowe dzwony (parafia nie miała dzwonów od I wojny światowej), a także wykonano wiele innych prac.
W roku 1969 został mianowany proboszczem parafii Kobyłka. Prymas Stefan Wyszyński obok pracy duszpasterskiej zlecił mu trzy zadania: odbudowę rozbitej w 1794 w czasie insurekcji kościuszkowskiej wieży kościoła, ocalenie kaplicy i cmentarza żołnierzy poległych w 1920 w bitwie pod Ossowem oraz podzielenie zbyt rozległego terenu Kobyłki na kilka mniejszych parafii.