Głównym planistą odpowiedzialnym za tworzenie planów rozmieszczenia nowych miast i lokowania w nich kolejnych fal żydowskich imigrantów był Arje Szaron.
Od 1988 roku do 2009 roku w Izraelu obowiązywało Prawo miast i obszarów rozwoju, które miało na celu wspieranie społeczno-ekonomicznego rozwoju miast i obszarów rozwoju.
Tło historyczne lewo|mały|Kirjat Szmona w 1964 Przed 1948 rokiem żydowskie osadnictwo w Palestynie koncentrowało się głównie na moszawach i kibucach, które miały charakter głównie edukacyjno-rolniczy. Po wojnie o niepodległość rząd zdecydował, że państwo musi zacząć się industrializować. Jednocześnie kolejne fale żydowskich imigrantów wymuszały rozwój polityki mieszkaniowej. Państwo musiało zatem połączyć sferę socjalną z przemysłową. W związku z rozszerzeniem granic Izraela rządzący musieli rozwiązać problem niezaludnionych przestrzeni. W odpowiedzi na to kierowano się polityką rozproszenia ludności po całym kraju, aby uniknąć sytuacji, w której zamieszkane już rejony wybrzeża Izraela byłyby przeludnione przez absorpcję kolejnych imigrantów. Specjalnie powołane zespoły urbanistów podjęły wysiłki w celu stworzenia planu rozmieszczenia i stworzenia nowych miast mogących stanowić przyszłe miejsca pracy i zamieszkania.