W latach 1969–1972 pełnił obowiązki prodziekana Wydziału Lekarskiego, 1972–1975 – jego dziekana. W 1975 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1990 – zwyczajnego. Opiekował się Studenckim Kołem Naukowym przy swojej katedrze. W 1989 był promotorem doktoratu honoris causa szwedzkiego uczonego Ingemara Petersena. Przeszedł na emeryturę w 1994. Zainicjował Gdańskie Dni Lecznictwa Psychiatrycznego. Wykładał także psychiatrię i seksuologię w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku.
W 1963 został specjalistą wojewódzkim do spraw psychiatrii dla województw gdańskiego i elbląskiego. Od 1977 do 1982 pełnił obowiązki konsultanta regionalnego do spraw psychiatrii. W 1983 wszedł w skład krajowego zespołu specjalistycznego do spraw psychiatrii. Był prezesem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, członkiem Komisji Psychiatrycznej Polskiej Akademii Nauk, redaktorem Psychiatrii Polskiej oraz Nowostiej Farmacji i Mediciny. W 1970 uczestniczył w VII Międzynarodowym Kongresie Psychoterapii w Mediolanie. Był autorem 138 prac naukowych. W 1996 w Warszawie została opublikowana w Warszawie jego praca Zarys metod farmakologicznego leczenia zaburzeń psychicznych.