Dialogiczność Dialogiczność to główny mechanizm procesu historycznoliterackiego. Bachtin uważał, że słowo (rozumiane szeroko, niekoniecznie jako pojedynczy wyraz) nigdy nie istnieje w izolacji, zawsze odnosi się do kontekstów, w których wcześniej było używane oraz do innych słów. Każdy utwór w jakiś sposób nawiązuje do poprzednich tekstów, można go traktować jako odpowiedź (replikę) na wcześniejsze głosy. Literaturę można więc sobie wyobrażać jako wielką księgę, każdy kolejny utwór byłby dopisaniem kolejnej strony nawiązującej w pewien sposób do poprzednich.
Dialogiczność jest cechą wpisaną w myślenie artystyczne Dostojewskiego. Między autorem a bohaterem, między bohaterami, między pisarzem a rzeczywistością, między autorem a tekstem ciągle zachodzą relacje dialogiczne. Pojęciem biegunowym dialogizmu jest monologizm. W drugim wydaniu swojej książki o poetyce Dostojewskiego Bachtin pogłębił „kwestię dialogizmu” (M.M. Bachtin, Estetyka twórczości słownej. М., 1979. С. 404, notatki S.S. Awierincew i S.G. Boczarow). Dzięki temu wydaniu pojęcia dialogu i dialogiczności zaczęły być w 1963 roku aktywnie wykorzystywane przez nauki humanistyczne.