Wówczas niemiecki rzeźbiarz zaistniał jako artysta w Stanach Zjednoczonych, dzięki czemu w 1967 roku za pośrednictwem nowojorskiego właściciela galerii sztuki George’a Staempfliego otrzymał od odpowiedzialnego za projekt pierwszego kompleksu World Trade Center amerykańskiego architekta Minoru Yamasakiego zlecenie zaprojektowania fontanny dla usytuowanego między dwiema będącymi wówczas w budowie wieżami, stanowiącymi główną część kompleksu. Zgodnie z wywiadem, jakiego Koenig udzielił Dagmar Damek w 1974 roku, bardzo wcześnie po otrzymaniu zlecenia zdecydował się na podstawową koncepcję kuli dla rzeźby zdobiącej fontannę i nie widział dla niej alternatywy. Motyw kuli stał się integralną częścią twórczości Koeniga po 1965 roku, kiedy to doświadczenie z chorobą oczu zainspirowało go do eksperymentowania w swoich pracach z motywem pojedynczego ludzkiego oka, które zaczął integrować z większymi kompozycjami geometrycznymi – kompozycje te w połączeniu z formami figuralnymi i organicznymi zaczął z kolei rozwijać w swej działalności na początku lat 60. XX wieku, a wyrazem tego były tzw. Votives. Nie chcąc konkurować z gigantyczną architekturą Yamasakiego Koenig wybrał nisko wznoszący się i obracający się kulisty obiekt, aby stworzyć świadomy kontrapunkt dla pobliskich, mających postać prostopadłościanów wież.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — The Sphere · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.