W latach 1962–1982 piastował następujące stanowiska w zakonie werbistów: sekretarz do spraw studiów i wychowania (1962-1967), wicegenerał (1967-1977) oraz sekretarz do spraw misji (1977–1982, mandat przedłużono mu o rok, do 1983). W czasie Soboru Watykańskiego II przygotowywał, wraz z ojcem generałem Janem Schütte, dekret misyjny Ad gentes divinitus. Prowadził pertraktacje z lokalnymi administracjami w sprawie przejęcia nowych terenów misyjnych: w Indonezji (Jawa, Kalimantan, Irian Jaya, Timor Wschodni) i Togo (1974), Nikaragui (1980), Botswanie, Zambii i Zimbabwe (1981), Boliwii (1982) oraz Korei Południowej i Kenii (1984). Od 1983 do 1992 kierował Instytutem Misjologicznym w Sankt Augustin. W latach 1983–1986 był też dyrektorem Instytutu "Anthropos" w Sankt Augustin.

W 1977 otrzymał zaproszenie do współpracy z Komisją Misyjną Światowej Rady Kościołów, jak również nominację na jej obserwatora i doradcę. W 1984 nominowano go na członka dwustronnej komisji dialogu między Kościołami rzymskokatolickim i baptystycznym. Od 1990 należał również do komisji dialogu z Kościołami zielonoświątkowymi.

Ostatnie miesiące życia spędził w oddziale chorych domu prowincjonalnego w Południowej Prowincji Księży Werbistów w Sankt Wendel, gdzie zmarł i został pochowany na cmentarzu przyklasztornym.