13 pułk artylerii ciężkiej (13 pac) – oddział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Wiosną 1919 przystąpiono do formowania brygad artylerii dla dywizji piechoty. Brygada składała się z dowództwa, pułku artylerii polowej i pułku artylerii ciężkiej (dywizjon trzybateryjny). Drugi dywizjon pułku artylerii ciężkiej przeznaczony był do rezerwy artylerii Naczelnego Dowództwa. Latem 1920 bateria zapasowa 13 pac stacjonowała w Poznaniu.
W celu zapewnienia wsparcia artylerii ogólnego działania, na mocy rozkazu z 31 marca 1920 z oddziałów artylerii Frontu Wołyńskiego sformowana została Grupa Rezerwowa Ciężkiej Artylerii NDWP. W jej skład wszedł między innymi sztab 13 pac, sztab jego I dywizjonu oraz 2 i 3 bateria artylerii.
Formowanie i działania I dywizjonu Pod koniec 1918 rozpoczęto we Francji formowanie trzech baterii 1 pułku artylerii ciężkiej. Po przetransportowaniu „Błękitnej Armii” z Francji do Polski, baterie zostały skierowane w rejon Łucka i Rafałówki. Tu przeszły chrzest bojowy. W czerwcu 1919 baterie przerzucono do Częstochowy. Stanowiły odwód Naczelnego Dowództwa na froncie przeciwniemieckim.