później przeniósł się do gimnazjum w Berlinie.
Obserwatorium Berlińskie Galle rozpoczął pracę jako asystent Johanna Franza Enckego w 1835, zaraz po ukończeniu budowy nowego Obserwatorium Berlińskiego. Galle pracował tam przez kolejne 16 lat, korzystając przede wszystkim z refraktora Fraunhofera o aperturze 9 cali (ok. 22,5 cm). W 1838 odkrył wewnętrzny, ciemny pierścień C Saturna. Od 2 grudnia 1839 do 6 marca 1840 odkrył trzy nowe komety.
W 1845 Galle otrzymał tytuł doktora. Jego praca doktorska była redukcją i krytyczną dyskusją ocalałych obserwacji Ole Rømera, dotyczących tranzytów południkowych gwiazd i planet od 20 października do 23 października 1706; reszta prac przepadła w pożarze Kopenhagi w 1728.
Odkrycie Neptuna Galle jeszcze w 1845 wysłał kopię swojej pracy do Urbaina Le Verriera, ale otrzymał odpowiedź dopiero rok później. Wysłana 18 września 1846 dotarła do Gallego rankiem 23 września. Le Verrier badał teoretycznie perturbacje orbity Urana, wyznaczył na tej podstawie pozycję nieodkrytej planety i poprosił Gallego o przeszukanie odpowiedniej części nieba.