Następna informacja o Alabastrowej Jaskini pojawiła się w rękopisie Jakoba Buchholtza z 1752 roku, gdzie autor opisał wielką jaskinię położoną na wschód od Żelaznej Bramy, w której wnętrzu znajduje się Glacies Mariae albo Marienglas, czyli alabaster.
Na ścianach we wnętrzu jaskini oraz po obu stronach wejścia do niej widnieją liczne napisy zostawione przez dawnych turystów oraz ich przewodników, w większości z XIX stulecia. Najstarszy wyryty w skale podpis nosi datę 1768, inicjały IG i znajduje się w otworze wejściowym. Napisy w trzeciej sali jaskiniowej w większości pochodzą z nieco nowszych czasów, tj. drugiej połowy XIX wieku. Karl Kolbenheyer wiązał je, pisząc w 1880 roku, z częstymi wizytami uczniów kieżmarskiego gimnazjum w jaskini. W roku 1875 do jaskini doprowadzono ścieżkę turystyczną, znakowaną do I wojny światowej. Przewodnik Die Hohe Tatra Karla Kolbenheyera z roku 1876 opisywał trasę do jaskini i jej wnętrze, polecał zwiedzanie w towarzystwie autoryzowanych przewodników Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego, którymi byli wtedy D. Roth, I. Polscher i S. Zachery. Wycieczka do jaskini z przewodnikiem, łącznie z drogą tam i z powrotem, zwiedzaniem oraz przerwami na odpoczynek zajmowała 7–8 godzin, przy czym sam pobyt we wnętrzu trwał ponad godzinę.