Po raz pierwszy zaprezentował go 30 września 1899 roku w Czeskich Budziejowicach.
W 1900 roku uzyskał licencję na organizowanie seansów kinowych w Czechach i niedługo potem przestał zajmować się iluzjami, skupiając się na filmach. W latach 1904−1907 powrócił do Pragi, gdzie organizował m.in. kina plenerowe i pokazy reklam. 15 września 1907 roku otworzył pierwsze stałe kino w Pradze. Traktował swoje kino jako „miejsce rodzinne” i znany był z tego, że osobiście witał i żegnał każdego gościa przychodzącego na seans.
W 1912 roku został członkiem założycielem Spolku českých majitelů kinematografů v království Českém. Dalszą działalność przerwał mu wybuch I wojny światowej. W 1924 roku ponownie uzyskał pozwolenie i zaczął organizować projekcje filmowe połączone z widowiskami iluzjonistycznymi.
3 grudnia 1926 roku podczas spotkania z innymi właścicielami kin w jednej z praskich kawiarni doznał udaru mózgu i zmarł tego samego dnia. Został pochowany na cmentarzu Vinohradskim.
Po jego śmierci kinem kierowała żona Karel Kolářová-Kerbel, a po jej śmierci w 1930 roku siostrzenica Marie Fišerová. Kino Ponrepa zostało zamknięte w 1950 roku.