W 1919 został szefem Kancelarii Prezydenta Republiki i pełnił tę funkcję do 1938. Po wybuchu II wojny światowej kierował organizacją ruchu oporu Centrum Polityczne, używał wtedy pseudonimu „Oráč”. Na przełomie 1939 i 1940 roku został aresztowany przez Gestapo. W maju 1940 trafił do więzienia w dzielnicy Moabit w Berlinie. Z więzienia został zwolniony w stanie krytycznym w marcu 1941 i zmarł w szpitalu 9 marca 1941 roku.
Odznaczenia W 1992 roku został pośmiertnie odznaczony Orderem Tomáša Garrigue Masaryka I klasy.
Życie prywatne Miał żonę Pavlę (siostrzenicę Vladimíra Srba), syna i dwójkę wnuków. Jego żona trafiła do Auschwitz-Birkenau. Jego syn, Jaromir (profesor Politechniki Czeskiej) został rozstrzelany w ramach represji po zamachu na Reinharda Heydricha w 1942, a dwoje wnuków zostało odebranych rodzicom i trafiło do niemieckich rodzin.
Przypisy
Kategoria:Burmistrzowie Pragi Kategoria:Czescy prawnicy Kategoria:Czechosłowaccy politycy Kategoria:Czescy działacze społeczni Kategoria:Członkowie czechosłowackiego ruchu oporu Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Karola Kategoria:Więźniowie więzienia w Moabicie Kategoria:Ofiary represji Niemiec nazistowskich w Europie 1933–1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Masaryka Kategoria:Urodzeni w 1867 Kategoria:Zmarli w 1941 Kategoria:Ludzie urodzeni w Pradze