Pionki – historyczna część Pionek, jedna z dwóch (obok Zagożdżona) oryginalnych wsi, które w 1932 roku połączono w jeden organizm osadniczy, prekursor dzisiejszego miasta Pionki. Mimo że organizm przejął nazwę od wsi Pionki, wieś Pionki była siedmiokrotnie mniejsza od Zagоżdżona w chwili połączenia obu wsi.

Pionki stanowią środkowo-zachodnią część Pionek, nad rzeką Zagożdżonką. Lokacja dawnej wsi Pionki odpowiada północnemu krańcowi Stawu Górnego, w rejonie ulic Polnej i SpacerowejTopograficzna Karta Królestwa Polskiego, jednak nowoczesne centrum Pionek rozwinęło się na północny zachód od tego miejsca, wzdłuż obecnej Alei Jana Pawła II. Znajduje się tu m.in. stacja kolejowa Pionki Zachodnie oraz Urząd Miasta Pionki.

Historia Pionki to dawniej samodzielna osada wchodząca w skład dóbr majoratu rządowego Kozienice. W 1827 roku były tu zaledwie trzy domy i 44 mieszkańców. W latach 1867–1931 należały do gminy Jedlnia w powiecie kozienickim w guberni radomskiej.

W II RP weszły w skład woj. kieleckiego. Według powszechnego spisu ludności z 1921 roku wieś Pionki liczyła 98 mieszkańców, a pobliska leśniczówka Pionki – 7 mieszkańcówSkorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej opracowany na podstawie wyników Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności z dn. 30 września 1921 r. i innych źródeł urzędowych. T.