Placówka znajdowała się wówczas w opłakanym stanie. Pomimo że obiekt klasztorny nie uległ zbombardowaniu ani trafiony ostrzałem artyleryjskim podczas wojny, był zniszczony i zdewastowany. W budynku klasztornym zalegał gruz, glina, popiół i niedopalone belki stropowe wskutek pożaru, który strawił dach klasztoru. Ponadto obiekt pozostawiony przez niemal rok bez opieki został ogołocony z całego wyposażenia. Kuchnia nosiła ślady obecności czerwonoarmistów, którzy zaadaptowali ją i jej wyposażenie na bimbrownię. Kompletnie zniszczone od pożaru było drugie piętro, zdewastowane tabernakulum w domowej kaplicy. Jedynie ocalała biblioteka klasztorna, która wydawała się pozostawać poza zainteresowaniem sowieckich żołnierzy, jak i polskich szabrowników, oraz dwa działające piece centralnego ogrzewania w piwnicy klasztoru.