Twórczość Określana jest jako poetka śląska lub żydowska. Herrmann Mostar nazwał ją "śląskim łabędziem" (der schlesische Schwan), a inni krytycy "żydowskim słowikiem" (der jüdische Nachtigall).

Pisała głównie polemiki i memorały (niem. Denkschrift), które szybko przyniosły jej popularność. Podejmowała odważne tematy: wiwisekcję, szkodliwość izolatek więziennych, narastający antysemityzm, zaostrzające się nierówności społeczne. Śmierć pozorna stała się leitmotivemem jej poezji. Żądała bezpłatnego dostępu do edukacji dla wszystkich, opieki socjalnej i zagwarantowania miejsc pracy zapewnionej przez państwo, zniesienia kary śmierci, aresztu w odosobnieniu oraz zwalczania czynników skłaniających do przestępczości, o czym pisała w Das Büchlein von der Menschheit (Książeczka o człowieczeństwie, 1885). Chwaliła prawodawstwo socjalne w Niemczech. W wierszach opiewała wieś Droszków, wspominała rodziców. W wierszu Poniatowsky w monologu księcia Józefa Poniatowskiego zawarła opis położenia narodu polskiego podczas zaborów. Popierała polskie działania antyzaborcze. Po bitwie pod Sedanem w 1870 agitowała na rzecz pokoju między Prusami a Francją.

Memoriały wysyłała do władców europejskich. Była doceniana m.in.