W wieku 62 lat, w 1880, została zauważona szerzej dzięki literaturoznawcy Paulowi Lindauowi. W wydawanym przez siebie czasopiśmie „Die Gegenwart” ("Współczesność") opublikował jej wiersze oraz bardzo pochlebną opinię, choć również dobrze tekst, miejscami ironiczny i cyniczny, mógł być prowokacją.Niemniej od tamtej pory poetycka twórczość Kempner zyskała liczne grono wiernych czytelniczek i czytelników. W ciągu 20 lat jej wiersze wznawiano 20 razy, uzupełniając o kolejne utwory. Ostatnie wydanie ukazało się w 1903.
Jednocześnie doświadczyła antysemityzmu, żartów, ironicznych komentarzy i wielu parodii. Bardzo przeżyła kierowane w jej stronę obelgi, ale nadal pisała, przekonana o (po)wadze swojej twórczości.
Po śmierci pisarki rodzina wykupiła cały nakład jej antologii, by uchronić dobre imię rodziny, co przyczyniło się do spadku popularności jej tekstów. Po 1904 rodzina wstrzymała wydawanie dzieł pisarki. W okresie rządów nazistów jej twórczość została w Niemczech zakazana ze względu na żydowskie korzenie autorki. W 1952 dzięki literaturoznawcy Herrmannowi Mostarowi, który ponownie wydał jej wiersze, wróciła do kanonu. Utwory Kempner zostały poprzedzone krytyczną analizą z opisem tła historycznego oraz biografią autorki.