Jego działalność biznesowa, związana z prowadzeniem telewizji kablowej, stała się przedmiotem śledztwa powołanej w tym celu komisji .

W czerwcu 1994 założył pierwszy komercyjny BBS Maloka, w którym oprócz wielu innych usług po raz pierwszy udostępniono każdemu mieszkańcowi Polski dostęp do światowej sieci Internet.

Działalność polityczna

W 1988 wstąpił do Libertariańskiej Partii Kanady (Libertarian Party of Canada), opowiadającej się za zdecydowanym obniżeniem podatków. W latach 1990–1991 był liderem tej partii.

Zgłosił swoją kandydaturę w wyborach prezydenckich w Polsce w 1990. Sfinansował cały koszt własnej kampanii, której oficjalny budżet wyniósł 3,3 mld zł. Wymagane podpisy zebrał za pośrednictwem warszawskiej agencji reklamowej Golik i Dąbrowski. Mimo spodziewanej porażki, po intensywnej kampanii, podczas której przedstawiał się jako jedyny „człowiek spoza układu” i alternatywa dla pozostałych, a także zdecydowanie kontestował dokonywane reformy gospodarcze, uzyskał w pierwszej turze 3 797 605 głosów (23,1%), wyprzedzając m.in. Tadeusza Mazowieckiego i Włodzimierza Cimoszewicza i wchodząc do drugiej tury przeciwko Lechowi Wałęsie.