uczestniczył w zawodach Pucharu Świata i światowych imprezach mistrzowskich, ale zajmował odległe miejsca. Pierwsze punkty pucharowe zdobył w grudniu 1997 w Val di Fiemme, gdzie zajął 29. miejsce w biegu na 15 km techniką dowolną, a w sprincie – w grudniu 2001 roku w Asiago w sprincie stylem klasycznym, kiedy zajął wysokie 11. miejsce. W startach indywidualnych w mistrzostwach świata najwyżej był podczas Mistrzostw Świata Trondheim w 1997 roku – zajął tam 31. miejsce w biegu na 15 km techniką dowolną. Odległe miejsca zajmował także na Igrzyskach Olimpijskich w Nagano w 1998 roku: 76. w biegu na 10 km klasykiem, 53. miejsce w biegu na 15 km techniką dowolną oraz 40. miejsce na dystansie 50 km techniką dowolną.
Po kolejnych mało udanych Mistrzostwach Świata w Ramsau w 1999 r. rozważał zakończenie kariery sportowej. Spróbował jednak swoich sił w coraz szerzej promowanej wówczas konkurencji sprintu i udało mu się wywalczyć miejsce w szerokiej czołówce. Na Mistrzostwach Świata w Lahti w 2001 roku sprint stylem dowolnym ukończył na 17. pozycji - pierwszym miejscu nie dającym awansu do decydującej rozgrywki. Polak uzyskał w eliminacjach 16. czas wspólnie z utytułowanym Norwegiem Thomasem Alsgaardem, ale awansował rywal ze względu na większą liczbę tzw. FIS-punktów.