Sanguszko (Sanguszko I Książę, Sanguszkowicz) – polski herb książęcy, odmiana herbu Pogoń litewska. Herb własny rodziny Sanguszków.
Opis herbu
Opis historyczny Juliusz Ostrowski blazonuje herb następująco:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy o polu czerwonym na zielonej murawie mąż zbrojny z mieczem w prawej ręce, z tarczą obramowaną złotem, na której w polu błękitnym krzyż podwójny złoty, w lewej, na siwym koniu najeżdża na zamek o trzech wieżach.
W klejnocie siedem pawich ogonów.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.
Całość otacza płaszcz heraldyczny, podbity gronostajem.
Płaszcz zwieńcza mitra książęca.
Geneza Herb książęcy przynależy Sanguszkom ze względu na ich pochodzenie od legendarnego wielkiego księcia litewskiego, Giedymina, a dokładniej ze szczepu jednego z synów Fedora Olgierdowicza – Sanguszki Fedkowicza.
Wylegitymowani w Galicji, otrzymali potwierdzenie tytułu książęcego z przydomkiem Lubartowicz w Wiedniu 9 czerwca 1765 roku. W Rosji, Roman Sanguszko, syn Władysława Sanguszki, został zatwierdzony w 1858 roku.
W swoim herbarzu z lat 1728–1743, Kasper Niesiecki wspomina już o odmianie herbu Pogoń litewska, przynależnej do Sanguszków, jednakże z tą różnicą, że od Pogoni litewskiej miały go różnić jedynie dwa krzyże złożone w jeden na tarczy jeźdźca.