III orzeł czarny w koronie królewskiej z krzyżykiem złotym, na jego piersi owalna tarczka czerwona z herbem Ręka.
Labry herbowe I z prawej czarne podbite srebrem, z lewej błękitne podbite złotem; labry II czerwone podbite srebrem; labry III czerwone podbite srebrem.
Całość otacza płaszcz heraldyczny, podbity gronostajem.
Płaszcz zwieńcza mitra książęca.
Geneza Sapieha VIII jest trzecim herbem książęcym nadanym członkom rodu Sapiehów. Dana odmiana, przysługuje starszej linii kodeńskiej gałęzi hrabiowskiej, z której Leon Sapieha; syn hrabiego Aleksandra Sapiehy, otrzymał w 1836 roku indygenat z Galicji wraz z udzieleniem tytułu książęcego austriackiego pod datę 25 lutego 1840 roku, co potwierdzone zostało dyplomem z dnia 26 lipca 1845 roku. Podstawą nadania miało być rzekomo pochodzenie od Kazimierza Jana Sapiehy, co było nieprawdą, gdyż ten wywodził się z innej linii.
Młodsza gałąź hrabiowska w osobie hr. Pawła Sapieha w 1874 roku otrzymała ukazem pozwolenie noszenia tego tytułu w Rosji. Jan Paweł Aleksander Sapieha, syn Eustachego, otrzymał potwierdzenie tego tytułu dyplomem z 30 kwietnia 1880 roku.
Według Szymona Okolskiego i Kaspra Niesieckiego to Paweł Sapieha miał jako pierwszy wprowadzić do swego herbu wizerunek Hipocentaura, na pamiątkę swojej żony, wywodzącej się z rodu Holszańskich.