Od 1918 był sekretarzem w formującym się czechosłowackim parlamencie, a następnie pracował jako sekretarz ministra sprawiedliwości . W 1921 dołączył do KSČ i został redaktorem dziennika „Rudé právo”. W 1923 został wybrany do praskiej rady miejskiej, której radnym był do 1938. W wyborach parlamentarnych w 1935 uzyskał mandat senatora.
15 marca 1939 został prewencyjnie aresztowany przez Gestapo, lecz wkrótce potem został zwolniony. Na początku 1942 został ponownie aresztowany i spędził kilka miesięcy w więzieniu Pankrác. Od 1942 był na emeryturze i mieszkał w praskiej dzielnicy Lhotka, nawiązał również współpracę z czechosłowackim ruchem oporu. Po wybuchu powstania praskiego został mianowany nowym burmistrzem Pragi.
9 maja 1945 przywitał w mieście oddziały Armii Czerwonej, a 16 maja na Rynku Staromiejskim uroczyście przywitał prezydenta Edvarda Beneša. Nadał również Iwanowi Koniewowi honorowe obywatelstwo miasta. W sierpniu 1945 na stanowisku burmistrza zastąpił go Petr Zenkl.