Od neokantyzmu zwrócił się do fenomenologii, poza którą usiłuje jednak wyjść w swoich próbach stworzenia nowej krytycznej ontologii, w której głosił dualizm bytu realnego oraz idealnego.
Po pierwszej wojnie światowej, w której przez cztery lata brał udział, zaczął oddalać się od neokantyzmu. Bardziej niż Platonem i Kantem zajmował się Arystotelesem i Heglem. W 1920 r. został mianowany profesorem zwyczajnym w Marburgu, a dwa lata później objął katedrę po Paulu Natorpie. W roku 1926 został profesorem w Kolonii, gdzie współpracował z Maxem Schelerem. W 1931 roku objął katedrę w Berlinie. W czasach rządów narodowych socjalistów został odsunięty od nauczania akademickiego. Jednak, jako członek Berlińskiej Akademii Nauk, nie został pozbawiony możliwości publikowania. Po wojnie, w latach 1945–1950 był profesorem w Getyndze.
Filozofia Zwieńczeniem ewolucji poglądów Hartmanna jest złączenie fenomenologii (inaczej rozumianej od Husserla) z neokantyzmem. W pracach filozofa widoczna była nieustanna próba takiego łączenia. Według Hartmanna wartościowe jest „trzeźwe badanie, pozbawione patosu i żądzy sensacji, czyste umiłowanie prawdy, posłuszeństwo jej prawu”;